Stéphanie Jasmin studeerde kunstgeschiedenis aan de École du Louvre in Parijs en film aan de Université Concordia de Montréal. Als artistieke codirectrice van UBU, treedt ze sinds 2000 op als dramaturge en artistiek medewerker aan de zijde van Denis Marleau. Samen maakten zo onder meer drie « fantasmagories technologiques » : Les aveugles (2002) naar Maurice Maeterlinck, Dors mon petit enfant (2004) van Jon Fosse en Comédie (2004) van Samuel Beckett. Stéphanie Jasmin verzorgt ook de integratie van de videoregistraties op scène. Ze deed dit onder meer voor Ce qui meurt en dernier (2008) van Normand Chaurette, Une fête pour Boris (2009) van Thomas Bernhard, Agamemnon (2011) van Seneca, Le Jeune à la Comedie‐Française en L’histoire du roi Lear (2012) in het TNM (Montréal). Nog met Denis Marleau regisseerde ze de opera’s Barbe-Bleue (2007) van Bartók in het Grand Théâtre de Genève en Jackie (2010) van Elfriede Jelinek voor Espace GO. Marleau en Jasmin werkten mee aan La planète mode de Jean Paul Gaultier, een overzichtstentoonstelling over mode-icoon Jean-Paul Gaultier; een expositie met 30 mannequins waarop de video-opname van gezichten worden geprojecteerd. Ze schreef en regisseerde Ombres (2005) in Espace libre in Montréal. Sedert enkele jaren is ze ook actief als dramaturge aan de zijde van de choreografe Estelle Clareton. In 2015 werkte ze mee aan l'Autre Hiver, de opera in regie van Denis Marleau, in samenwerking met LODcomponist Dominique Pauwels.

Stéphanie Jasmin: Meer producties

In archief