Over dromen en doen

BESTE LOD-GENOOT

 
“Iedereen ziet de geschiedenis als iets op lange termijn, maar de geschiedenis is juist iets heel plotselings,” schreef Philip Roth in zijn magistrale Amerikaanse Pastorale. Sinds 12 maart 2020, rond 23:00, weten we zeker dat hij gelijk had. Met enkele LOD-medewerkers zaten we toen in de wagen op terugweg van Antwerpen naar Gent. We hadden net de generale repetitie van Moby Dick in deSingel gezien. Een veelbelovende voorstelling, de eerste creatie van Gorges Ocloo voor LOD muziektheater. Het was een vreemde dag, de coronacrisis klopte nadrukkelijk op onze voordeuren, de geschiedenis hing in de lucht. En toen, in de auto, viel ze op ons aller hoofd, in de vorm van een rechtstreeks uitgezonden persconferentie. Het coronavirus had het slot geforceerd. Geen scholen meer, cafés en restaurants gesloten, en ook over het theater werd voor onbepaalde tijd een kruis getrokken. Een vingerknip, een mokerslag. Van het ene moment op het andere zag de wereld er helemaal anders uit. 

Nu, twee maanden later, is het grootste gruis gaan liggen. We worden niet vrolijk van het beeld dat zich tussen de stofwolken aftekent. Net als voor veel andere sectoren is de situatie voor de podiumkunsten hopeloos en ernstig tegelijk. We hebben als sector de afgelopen jaren al heel wat watertjes doorzwommen, maar dit overstijgt alles. Ook LOD muziektheater wordt uiteraard zwaar getroffen door deze ongeziene crisis. Een tachtigtal voorstellingen in binnen- en buitenland werd intussen geannuleerd, en de tendens zet zich steeds verder door. 

DE PODIUMKUNSTEN ZIJN BIJ UITSTEK NIET CORONAPROOF.
ZE GAAN OVER FYSIEKE ONTMOETING, OVER AANRAKING, OVER INTIMITEIT EN OVER HET SAMENBRENGEN VAN MENSEN IN EEN RUIMTE OM IETS EENMALIGS TE BELEVEN. 


Elke voorstelling, zelfs al wordt ze honderdvijftig keer gespeeld, is telkens anders. Dat is de essentie. En net die essentie wordt door corona de facto onmogelijk gemaakt. Maar LOD zou LOD niet zijn als we niet probeerden ook in deze moeilijke tijden een invulling te geven aan wat we doen. Dat doen we op verschillende manieren. 


Elke donderdag koken mensen van de LOD-ploeg dertig maaltijden voor mensen die het hard nodig hebben. Op die manier geven we een solidaire invulling aan het begrip LOD, dat ooit ontstond als een afkorting van Lunch Op Donderdag. Het initiatief wordt op veel enthousiasme onthaald, we hebben al veel giften ingezameld die we gebruiken om ingrediënten te kopen en we breiden de actie uit tot minstens deze zomer, én tot twee keer per week. Dank aan alle mensen die hun steentje hebben bijgedragen. Wie dit alsnog wil doen, kan een bijdrage storten op BE05 0011 9600 7875 met vermelding “Lunch op Donderdag”. 


Uiteraard zijn we ook bezig met onze artistieke toekomst. Naast het opnieuw plannen van de vele geannuleerde voorstellingen en het coronaproof maken van bestaande voorstellingen, denken we na over nieuwe projecten, die zo goed mogelijk beantwoorden aan de realiteit van vandaag. Samen met de vele artiesten die aan LOD verbonden zijn, maken we plannen voor kleinere voorstellingen, nieuwe formats, voorstellingen in open lucht – hopelijk lukt dat deze zomer al. Josse De Pauw en Kris Defoort broeden op een nieuw project, we smeden plannen om de Lunch op Donderdag opnieuw een artistieke uitwerking te geven. 

HET IS GEEN MAKKELIJKE OEFENING, WANT TUSSEN DROOM EN DAAD STAAN VANDAAG WEL ÉRG VEEL WETTEN IN DE WEG EN PRAKTISCHE BEZWAREN, MAAR LOD MUZIEKTHEATER BESTAAT NU EENMAAL UIT DOENERS DIE OOK GRAAG DROMEN.
EN JUIST UIT DIE COMBINATIE VAN DROMEN EN DOEN IS AL VEEL MOOIS ONTSTAAN.
OOK DAT HEEFT DE GESCHIEDENIS AL VAAK BEWEZEN.

Samen met jou hopen we op een nieuwe toekomst, waarin weer veel mogelijk is. Die toekomst zal er ongetwijfeld komen. Volg ons op sociale media, hou onze website in de gaten of schrijf je in op de nieuwsbrief en blijf zo op de hoogte van alle plannen die we smeden. 

 

HOPELIJK TOT GAUW,

HET LOD-TEAM